BOŞA GEÇEN YILLARIM

adım rojda on altı yıllık evliyim. kabuslarım evlendiğim gün başladı. ailemin istemediği bir evlilik yaptım . çok farklı ve güzel hayallerim vardı.ama hiçbirine kavuşamadım. hep hayal kırıklığı yaşadım eşim ailenin en büyük çocuğu amadışlanmış ailesi sahip çıkmamış. dedesinin yanında içki şişeleri arasında büyümüş.kayınvalidem için hep diğer oğlu ve kızı kiymetli olmuştur. eşimin ailesi yüzünden çok kötü şeyler yaşadım onbeş yaşında bir oğlum var onunla beraber çok acılar yaşadım eşim çok tembel ve sorumsuz biriydi bana çalışmamı ve ekmek paramı kazanmamı istiyordu bende öyle yaptım ve çalışmaya başladım hep herşey düzelir diye çocuğum adına herşeye katlandım aç kaldım evsiz kaldım ama hiçbirşeyi kendi aileme yansıtmadım çünkü onlar bu evliliği hiç istemediler ben onları üzmek istemedim. herşeyin üstesinden gelebileceğimi düşündüm ama artık çokyorulmuştum tek dostum duvarlardı onlarla konuşuyordum derdimi onlara anlatıyordum hiçbirzaman mutlu olamadım başıma gelmeyen kalmadı aldatıldım ve şiddet gördüm ama yine aileme hiçbirşey söylemedim az çok birşeyler biliyorlardı ama ben saklıyordum ailemin üzülmesini istemiyordum. en sonunda evim yandı haytım altüst oldu vce artık anladımki hiçbirşey düzelmiyecek birşeylerin düzelmesi içim önce eşinizin düzelmesi gerekir. şu an işyerim var dört yıldır zorluklarla ayakta durmaya çalışıyorum sadece tek istediğim yavrumun üzülmemesi tek isteğim bu yavrumla ayakta kalabilmek ben şu anda sadece onun için yaşıyorum. ona ilerde güzel bir hayat bırakmak istiyorum bunu yalnız nasıl yapacağım bilmiyorum. evli oluşum bana bir artısı yok ama oğlum herşeye değer şu an sonumun ne olacağını bilmiyorum bu yazıyı burda bitirmek istiyorum devami gelecek şu an moralim bozuk kusura bakmayın